[ilegalni_bioskop] DANI / Aleksandar Saša Petrović / nedelja, 28. februar u 18.00h / MKM, Beograd

TkH-centar u okviru projekta [ilegalni_bioskop]

poziva Vas na projekciju sa diskusijom o filmu:

Dani, SFRJ, 1963, 79 min.
Režija: Aleksandar Saša Petrović, scenario: Bora Ćosić i Dušan Matić
Predstavlja: Bojan Đorđev

nedelja, 28. februar u 18h
Magacin u Kraljevića Marka 4

Aleksandar Saša Petrović (1929-1994.) je po mnogo čemu obeležio
jugoslovensku kinematografiju šezdesetih godina dvadesetog veka.
Njegov film Dvoje 1961. uzima se za početak jugoslovenskog 'Crnog
talasa' ili Novog jugosovenskog filma. Filmovi Tri 1966. i Skupljači
perja 1967. su dve godine za redom bili nominovani za nagradu Oskar za
najbolji strani film, dok je potonji bio i dvostruki pobednik kanskog
festivala. Od filma Biće skoro propast sveta 1968. Petrović se okreće
koprodukcijama i sarađuje sa renomiranim glumicama kao što su Ani
Žirardo, Romi Šnajder i Izabel Iper. Od 70ih godina Petrović je u
nemilosti vlasti - što se poklapa i sa zabranom i krajem Crnog talasa
- i do smrti snima još samo tri filma: Majstor i Margarita 1972,
Grupni portret s damom 1977, i Seobe 1989.

Dani (1963.) je film jednostavnog narativa i oskudnog dijaloga:
dobrostojeća Nina (Olga Vujadinović) u odsustvu muža šeta gradom bez
nekog posebog cilja. Upoznaje Dragana (Ljubiša Samardžić) sa kojim
provede ceo jedan dan u bezbrižnom flertu, i nakon što mu kaže da je
udata, oni se rastaju. Njihova šetnja u filmu mapira idealizovani
metropolitski Beograd sa početka šezdesetih godina: kamera konstatuje
kontraste čistih formi Novog Beograda sa načičkanim buticima Knez
Mihailove i Terazija, haos Kalenić pijace sa racionalnošću i
ekspeditivnošću novootvorenog aerodroma; džez muzika se smenjuje sa
narodnim melosom i tvistom, slike seljaka sa pijace jukstaponirane su
urbanim stanovništvom (čak i jednom crnkinjom).

Nina je u filmu tretirana kao flâneur (ili flâneuse!) karakteristična
figura moderne književnosti oličena u pesniku Šarlu Bodleru, ali i u
najrazličitijim književnim likovima u rasponu od Leopolda Bluma iz
Uliksa do Kamijevog Mersoa. Flâneur - šetač, jeste ikonička figura
modernog doba, koja nezainteresovano luta ulicama grada koji posmatra,
upija grad. Ona jeste deo grada, ali je i izdvojena, ona 'konzumira'
grad. Međutim, pogled Nine kao flâneur-a se vrlo često ukršta sa istim
takvim pogledom kamere - gotovo da je nemoguće oceniti kada Nina
posmatra grad a kada grad/reditelj posmatra nju. A oba pogleda su
podjednako nezainteresovano analitična.

Bojan Đorđev